Dziadkowie żyją wiecznie w pamięci swoich wnuków

· 11 maja 2018

Dziadkowie nigdy nie umierają – stają się niewidzialni. Mają dar życia wiecznego, zakorzeniając się w sercu każdego dziecka. Dzięki czemu, dziadkowie są wiecznie żywi w każdej szczęśliwej chwili i wiecznej pamięci.

Dotyk ich miękkich rąk, słuchanie ich słodkich głosów, gdy opowiadają anegdoty trzymając nas w silnym uścisku. Lub po prostu pamiętanie o spojrzeniu pełnym nieskończonej czułości i podziwu, które żyje w ich zabawnych duszach.

To jest prawo życia. Ci bohaterowie z dzieciństwa mają przywilej zobaczenia, jak ich wnuki ożywają. Maluchy z kolei muszą udźwignąć ciężar okrutnego pożegnania, kontemplując bolesne odejście tych, których włosy zmieniają kolor na śnieg, a skóra staje się cała pomarszczona.

Dziadek z wnuczęciem

Dzieci zwykle doświadczają tego z bólem i udręką, ponieważ najlepsze historie i chwile z udziałem ich dziadków stają się poza zasięgiem. Wspólne zabawy przeleciały jak piasek przez palce. Czas pogodzić się… z pierwszą utratą dzieciństwa.

Jednak dziadkowie nigdy tak naprawdę nie umierają. Są zawsze żywi w duszy każdego dziecka, pozostawiając nieusuwalne ślady miłości i uczucia. Mogą już nie mieć ciała, ale ich wspomnienie nigdy nie opuści. Wrastają w tożsamość każdego małego.

Dziadkowie nigdy nie umierają – na zawsze mieszkają w swoich wnukach

Więź pomiędzy dziadkami i ich wnukami pochodzi z intymnego i głębokiego związku. Dziadkowie mają oddanie dla swoich wnuków, dlatego oferują ochronę, przyjaźń i zgodę, a także wszystko, co potrzebne, aby opiekować się dzieckiem.

Z pewnością dziadkowie nigdy nie umierają, i nawet jeśli nie są fizycznie dostępni, wciąż są obecni w życiu każdego człowieka poprzez swoją wieczną lojalność i oddanie. Materializuje się to w ustnych przekazach o cudownym dzieciństwie, które przekracza każde pokolenie.

Te ujmujące i niezapomniane postacie są w stanie trzymać dłonie wnuków z dumą i pewnością siebie, ucząc ich chodzenia.

Z biegiem czasu mogli uwolnić te małe dłonie, ale nigdy nie przestaną trzymać ich serc, gdzie zostaną na wieczność.

Dziadek z wnuczką na łące

Dziadkowie nie umierają, lecz stają się niewidzialni, a ich ślady można zobaczyć przez pożółkłe fotografie, w owocach drzewa, które zasadzili własnymi rękami, w tym pięknym fartuchu, który uszyli i zachowali dla jego ogromnej wartości emocjonalnej.

Dziadkowie żyją wiecznie w naszym nastawieniu do życia, dzięki ich radom i zachętom. Trzymamy ich w pamięci emocjonalnej, a ujawniaja się nawet w sposobie wiązania naszych butów.

Dziadkowie są z nami na zawsze

Ich oczy stają się mokre, gdy zaczynają wspominać dawne czasy. Uczą dzieci, że okazywanie uczuć jest dobre. Opowiadają o rzeczach, których nie można znaleźć w książkach.

Dziadkowie, rodzice, i wnuki łączą dłonie

Są budowniczymi dzieciństwa, strażnikami sekretów, ekspertami od rozpraszania lęków i udręki, obrońcami radości i rozrywki oraz architektami, którzy wychowują dziecko, gdy jego świat się zawali. Ich aromat jest impregnowany w naszych zmysłach.

Dziadkowie nigdy nie umierają dla swoich wnuków. Do końca swoich dni maluchy będą nosić je jak tatuaże na ich duszach.

Dziadkowie są obecni za każdym razem, gdy trochę zwalniamy, działamy z większą rozwagą lub cieszymy się chwilą. Stają się naszymi kompasami.

Dziadkowie stają się niewidzialni, ale każdy wnuk wie, że kryją się za każdym uśmiechem, za każdym popołudniowym spacerze. Pozostawiają czułe dziedzictwo wyjątkowej i niewytłumaczalnej miłości.

Dziadkowie nigdy nie umierają – ostają się w każdym małym dziecku, który daje im dar nieśmiertelności.