Nieznośny dwulatek – jak sobie z nimi radzić

· 24 czerwca 2018

W tym artykule powiemy Ci, jak zachowuje się tzw. „nieznośny dwulatek„. Przedstawimy również kilka rad odnośnie tego, jak najlepiej radzić sobie z trudnościami, które pojawiają się podczas tych intensywnych miesięcy życia dziecka.

Każdy z etapów dzieciństwa ma swoje cechy charakterystyczne. Niektóre z nich są pełne czułości, zwłaszcza gdy nasze maluchy wykonują gesty i działania, które są urocze i bardzo śmieszne. Ale z drugiej strony pojawiają się krytyczne i trudne chwile. Wiele z nich funduje „nieznośny dwulatek„.

„Nieznośny dwulatek”, znany także pod nazwą bunt dwulatka, to etap dzieciństwa, który wymaga poświęcenia wyjątkowej uwagi, tolerancji i miłości. Wtedy zaczyna się pojawiać niezależność.

Wychowywanie i edukowanie dwulatka może być czasem trudne. Rodzice muszą zmierzyć się z chęcią dziecka do samodzielnego chodzenia, jedzenia i ubierania się. Aby być sobie w stanie z tym poradzić, musisz być cierpliwa i tolerancyjna, mimo tego, że rezultaty tej dziecięcej samodzielności mają często opłakane skutki.

Wiek dwóch lat jest bardzo znaczący dla przyszłości dziecka. Dziecko zaczyna rozumieć, że ma możliwość podejmowania własnych decyzji.

Może na przykład wybierać ubrania, które chce nosić, jak chce chodzić czy też czy chce się kąpać lub ubierać. Zaczyna pokazywać część swojej osobowości. Staje się pełne niespożytej energii, bezpośrednie i nieprzewidywalne w porównaniu do ostatnich miesięcy.

Wraz z ukończeniem 2. roku życia zaczyna się ważny etap. Podczas tego stadium dzieci uczą się bardziej skomplikowanych interakcji z otaczającym je środowiskiem z wykorzystywaniem słów i obrazów mentalnych.
Piaget

Nieznośny dwulatek – klasyczne zachowania

Płaczący chłopiec na tle drewnianej ściany

W trakcie tego wyjątkowego etapu zaczynamy dostrzegać zróżnicowane zachowania i postawy. Niektórymi z nich powinniśmy się cieszyć, a inne – korygować.

Oto kilka przykładów:

  • Dziecko zaczyna pokazywać, jak czuje się w odniesieniu do danej chwili. Może wyrażać radość z wizyty krewnych lub irytację, że nie spełniłaś jego pragnień.
  • W tym wieku możesz z łatwością przyciągnąć jego uwagę, ale również ją stracić, jeśli dane zajęcie okaże się monotonne lub nieatrakcyjne dla jego zmysłów.
  • Maluch może być bardzo wrażliwy i trochę skoncentrowany na sobie. Może chcieć być na przykład królową domu lub małym wojownikiem mamy.
  • Wybuchy złości, krzyczenie i agresywność – to typowe zachowania, które może przejawiać nieznośny dwulatek.

Jak poradzić sobie z nieznośnym dwulatkiem?

Uśmiechnięty chłopiec pomazany kolorowymi farbami

  1. Nagradzaj dziecko za dobre zachowanie. Ważne, byś pokazała mu, że je dostrzegasz. Nagradzanie dobrego zachowania może podkreślić, że warto włożyć w nie wysiłek.
  2. Bądź wzorem. Gdy rodzina daje dobry przykład, dziecku będzie łatwiej naśladować najbliższych. Nieznośny dwulatek szybko przechwytuje słowa i zachowania najbliższych mu osób.
  3. Ustal zasady. Ustanowienie zasad i ich przestrzeganie pomoże dziecku nabrać dobrych manier. Zadziała również pozytywnie na jego integrację ze społeczeństwem.
  4. Naucz go wyrażać siebie za pomocą słów. To może uchronić przed wybuchami złości. Ważne, byś pokazała mu, że złe zachowanie nie pomoże mu w osiągnięciu tego, czego pragnie.
  5. Daj mu moc podejmowania decyzji. Od czasu do czasu pozwól mu wybrać, co chce jeść lub jakimi zabawkami chce się bawić. To pomoże mu zrozumieć, że bierzesz pod uwagę jego opinie.
  6. Pozwól mu odczuć konsekwencje. Jeśli wiele razy powtarzałaś mu, co się stanie, daj mu poznać konsekwencje jego zachowań (jeśli mu to nie zaszkodzi). Być może później dziecko będzie zwracało większą uwagę na to, co mówisz.
  7. Odpuść. Musisz zrozumieć, że bałagan, który robi dziecko, to coś normalnego na tym etapie. Spróbuj nie przemęczać się starając się utrzymać dom w perfekcyjnym stanie, bo to tylko zwiększy stres związany z cała sytuacją.

Mimo wszystkich trudności, etap nieznośnego dwulatka może być również piękny, fascynujący i przyjemny.

Powinnaś cieszyć się nim i zapewnić jak najlepsze środowisko dla swojego malucha. Pamiętaj, że gdy dorasta, potrzebuje Twojego wsparcia i tolerancji.

Jestem lawiną miłości,
którą chcę z Tobą dzielić.
Ty, moja piękna mamo, patrzysz jak wychodzę i wracam.
Dzięki Tobie moje oczy lśnią,
Czuję powiew wiatru.
Dzięki Tobie moje stopy skaczą.
–Anonim–