Mój dziadek o srebrnych włosach i złotym sercu
Mój dziadek jest ogromnie ważną osobą w moim życiu. Upływające dni i lata zostawiły ślad na jego wyglądzie. Teraz jego ręce i twarz pokrywają korytarze zmarszczek. Bardzo porusza mnie, widząc jak jest zmęczony, a mimo to jak wiele miłości nadal w nim jest. Mój dziadek o srebrnych włosach i złotym sercu jest wspaniałą osobą.
Całe życie zdawałam sobie sprawę z wielkiego szczęścia jakie mam, że on jest obok mnie i otacza mnie swoją bezwarunkową miłością.
Zapewnia mi spokój, wsparcie i więź, którą ciężko opisać słowami.
Jego ramiona mają terapeutyczną i uzdrawiającą moc. Rady, które mi daje pełne są jego ogromnej mądrości i wieloletniego doświadczenia życiowego. Jego poorane zmarszczkami palce zawsze są gotowe otrzeć łzy z mojego policzka. A jego uszy zawsze chętnie słuchają co mam do powiedzenia. Niezależnie od dnia ani od godziny – zawsze jest przy mnie.
Mój dziadek jest wyjątkową i niezwykłą osobą. Lubiany i szanowany jak mało kto, z pewnością zostanie w pamięci mojej i swoich bliskich na zawsze. We mnie wyrył wspaniałe i niezbywalne pozytywne piętno.
Dzięki niemu moje dzieciństwo pełne było radości, przygód, zabawnych figli, bliskości i zrozumienia.
Mój dziadek o siwych włosach
I choć widzę, że fizycznie bardzo się zmienił, to jednak miłość i więź między nim a jego wnuczkami jest nadal obecna. I jest wręcz coraz większa. Ja również się zmieniam wraz z upływającym czasem, ale w jego oczach patrzących na mnie widzę dumę.
Mój dziadek wydaje się być zmęczony, rozkojarzony. Ostatnio zdarza mu się zapominać pewnych rzeczy, czasem nawet mojego imienia i innych codziennych spraw.
Zdaje się, że utracił tę iskrę, tę energię, która napędzała mnie przez tyle lat. I czuję, że ja też ją utraciłam. Czas, w którym dziadek zaspokajał wszystkie moje zachcianki minął bezpowrotnie.
Jego siwe włosy są znakiem dobrze przeżytego życia. To jego trofeum za zwycięski wyścig zwany życiem.
Szczęśliwe chwile, smutne chwile, miłość, rozczarowanie, wysiłek, poświęcenie, błędy i sukcesy. To wszystko znajduje się w jego siwych włosach, których wraz z biegiem lat jest niestety mniej i mniej.
Mój dziadek o złotym sercu
Samo istnienie moje dziadka wzbogaca moje życie. Jego obecność jest dla mnie najlepszym spadkiem, a jego życiowe nauki – największą spuścizną.
Dziadkowie to najlepszy skarb jaki mogłam dostać od moich rodziców. W sercu nadal pielęgnuję wspomnienia o pączkach czy innych smakołykach, które od dziadków dostawałam. Nadal pamiętam ich historyjki, popołudniowe spacery w parku, podlewanie roślin w ich ogrodzie.
Nigdy nie zapomnę wspólnych zakupów i tego, jak mnie rozpieszczali. Każde ich słowo nadal odbija się echem w moim sercu – sercu, które oni w dużej mierze ukształtowali.
Mój dziadek w szczególności zasługuje na moją ogromną wdzięczność. Z czystym sumieniem mogę powiedzieć, że ma on złote serce. Tak wiele od niego dostałam, a w zamian nigdy nic nie chciał. Wystarczyło mu, że byłam obok niego, że mógł patrzeć jak dorastam.
To dzięki niemu mam tak wspaniałe wspomnienia z dzieciństwa, nauczył mnie wielu pięknych rzeczy.
To dziadek zawsze kolekcjonował pamiątki z mojego dzieciństwa, fotografował ważne w moim życiu momenty. To on był największym fanem wszystkich moich pomysłów i przedsięwzięć.
Był moim ulubionym opowiadaczem bajek na dobranoc, najpiękniej też śpiewał mi kołysanki.
Mój dziadek jest dla mnie wzorcem
On będzie dla mnie kompasem i będzie wskazywał mi właściwą drogę. W przyszłości może nie będzie go już przy mnie fizycznie, ale w mojej pamięci pozostanie obecny na zawsze.
Będę przez całe życie podtrzymywać płomień pamięci po nim. Zawsze będzie zajmował w moim sercu szczególne miejsce. On sam to miejsce stworzył dzięki bezwarunkowej miłości jaką mnie obdarzył. Ta miłość nie umrze nigdy.
Wiem, że nawet jeśli odejdzie z tego świata, jego duch zawsze będzie przy mnie obecny. A kiedyś i tak spotkamy się w niebie. I będziemy wówczas na powrót cieszyć się sobą. Mój drogi dziadku, kocham Cię całym moim sercem. I zawsze będę kochać.
Wszystkie cytowane źródła zostały gruntownie przeanalizowane przez nasz zespół w celu zapewnienia ich jakości, wiarygodności, aktualności i ważności. Bibliografia tego artykułu została uznana za wiarygodną i dokładną pod względem naukowym lub akademickim.
- García, C. N., & Vega, C. V. (2013). Relaciones abuelos-nietos: una aproximación al rol del abuelo. Sociedad y Utopía. Revista de Ciencias Sociales, 41, 464-482. https://estaticos.qdq.com/swdata/files/619/619320697/relacionesabuelosnietos.pdf
- Planillo, A. H. (2004). Abuelos, abuelas, nietos y nietas. El punto de vista infantil. Indivisa: Boletín de estudios e investigación, (5), 35-42. https://dialnet.unirioja.es/descarga/articulo/1043224.pdf
- Triadó Tur, C., & Villar Posada, F. (2000). El rol de abuelo: cómo perciben los abuelos las relaciones con sus nietos. Revista española de geriatría y gerontología, 35(S2), 30-36. https://www.infogerontologia.com/documents/gerontologia/articulos/ll_congreso_geront_geriat_cataluna/2000c_rol_de_abuelo.pdf